مدل های تمرینی اقامت در ارتفاع

مدل های تمرینی اقامت در ارتفاع

Models - Practice - Stay - at - height

بررسی مدل تمرینی اقامت در ارتفاع، تمرین در مناطق پست

بن لوین و جیم استری – گوندرسن (۱۹۹۷) برای به حداکثر رساندن سازگاریهای فیزیولوژیکی ناشی از قرار گیری در معرض هیپوکسی و در عین حال به حداقل رساندن افت ظرفیت ورزشی که معمولا در ارتفاع مشاهده می شود، مدل تمرینی اقامت در ارتفاع، تمرین در مناطق پست را پیشنهاد کردند. در این مدل تمرینی ورزشکاران هنگام استراحت و خواب هیپوکسی غیر فعالی را روزانه حدود ۸ تا ۱۰ ساعت در ارتفاع بین ۲۰۰۰ تا ۲۷۰۰ متری تجربه می کنند تا سازگاری های غیر هماتولوژیکی و اریتروپوئیتی ایجاد شود. تمرین منظم در نواحی اجرا می شود که تا حد ممکن در سطح دریا یا نزدیک بدان، معمولا کمتر از ۱۰۰۰ متر باشد.

در مطالعه ای که بر روی ۱۳ دونده زن و مرد انجام شد، ارتباط قوی بین بهبود پاسخ هماتوپوئیتی و نهایتا بهبود VO2MAX و عملکرد ورزشی گزارش شد. به ویژه اینکه, جرم سلول قرمز خون، هموگلوبین و VO2MAX روی دستگاه نوارگردان همگی بعد از دوره تمرین در ارتفاع افزایش یافتند. در حالی که در گروه کنترل در متغیرهای اشاره شده یا مدت زمان دوی ۵۰۰ متری هیچ تغییری مشاهده نشد. در گروه اقامت در ارتفاع، تمرین در مناطق پست (LHTL) مدت زمان دوی ۵۰۰ متر طی ۳ روز بعد از بازگشت از ارتفاع به طور متوسط حدود ۱۳/۴ ثانیه بهبود یافت و این بهبود در آزمون های مداومی که در فواصل هفتگی یا سه هفته بعد از بازگشت از ارتفاع به عمل آمده بود، حفظ شد.

همچنین شاید مطالب زیر مورد پسندتان باشد...

افزودن یک دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *