header
مجله آنلاین سلامت

قسمت های مختلف یک فرد بالغ

قسمت های مختلف یک فرد بالغ

Parts of the - different - a - adult person

استخوان بندی یک فرد بالغ و قسمت های آن

تعداد استخوان های یک فرد بالغ ۲۰۶ عدد است که این تعداد ممکن است در شرایط نابهنجار معین کاهش یافته یا افزایش پیدا کند . از جمله افزایش تعداد دنده ها را می توان ذکر کرد که در این حالت تعداد کل استخوان ها به ۲۰۸ افزایش خواهد یافت یا وقتی که یک استخوان ویژه جذب شده باشد که در این صورت این تعداد از ۲۰۶ کمتر خواهد بود.

 

از تعداد کل استخوانهای فوق ،سر که به حالت تعادل روی ستون مهره ای قرار گرفته و با اولین مهره مفصل می شود از ۲۲ استخوان پهن (تخت) ، منحنی یا نامنظم تشکیل شده است. کاسه سر ۸ استخوان و صورت ۱۴ استخوان از این تعداد را به خود اختصاص داده است. ستون مهره ای ۲۶ مهره دارد که اگرچه در ابتدا این تعداد بیشتر بوده اما از جوش خوردن ۵ استخوان مهره خاجی و ۳ مهره الی ۵ مهره استخوان دنبالچه ساخته می شود به همین دلیل تعداد قطعات ستون مهره ای ۲۶ عدد محاسبه می شود. اندام های بالایی هر کدام از ۳۲استخوان و اندام های پایینی از ۳۱ استخوان تشکیل شده اند (این اختلاف به استخوان های مچ دست و پا مربوط می شود ).در زیر چانه و جلوی گردن استخوان واحدی به نام لامی قرار دارد که تقریبا به شکل نعل اسب بوده و تحدب آن به طرف خارج است.
علاوه بر استخوان های ذکر شده در گوش داخلی سه قطعه استخوان کوچک به نام های چکشی سندابی و رکابی قرار دارد. قفسه سینه از ۱۲ جفت استخوان قوسی شکل به نام دنده تشکیل شده است که در قسمت جلو با استخوان جناغ و در پشت با مهره ها مفصل می شوند.استخوان ریز دیگری به نام استخوان های کنجدی در میان وتر های عضلات وجود دارد که در تعداد ذکر شده به حساب نمی آید.

 

==>> ادامه مطلب قسمت های مختلف یک فرد بالغ . . .

 

برچسب ها :

دسته بندی دستگاه اسکلتی

دسته بندی دستگاه اسکلتی

Categories - device - Skeletal (1)

طبقه بندی دستگاه استخوانی (اسکلتی)

در این بخش از سایت سلامت می خواهیم به طور کامل به شما طبقه بندی دستگاه اسکلتی یا استخوانی را آموزش دهیم تا بیش از قبل در رابطه با دستگاه استخوانی بدن انسان آشنا شوید. دستگاه استخوانی که موجودیت حرکتی و عملی انسان را تشکیل می دهد از نقطه نظر ریخت شناسی به دو دسته تقسیم می شود :

 

 

۱) استخوان بندی محوری

این بخش ، از استخوان ها که محور عمودی بدن را ساخته و ارگان های حیاتی را محافظت می کنند و همچنین ساختمان های سر و گردن و تنه را حمایت و نگهداری می کنند ،تشکیل شده است .ستون مهره ای که از مهره ها و دیسک های ببین مهره ای تشکیل شده است ، ستون مرکزی استخوان بندی محوری را بوجود می آورده .سر که روی ستون مهره ای به حالت تعادل قرار دارد ،مغز را در داخل خود جای داده و حفاظت می کند .قسمت اعظم استخوان های سر به شکل کاملا نزدیکی نسبت به یکدیگر قرار گرفته و جمجمه و صورت را می سازند . استخوان های متحرک و جدا از جمجمه عبارتند از : فک پایین ، استخوان لامی که در زیر چانه و جلوی گردن واقع شده و تحدب ان به طرف خارج است و استخوان گوش داخلی که عبارتند از : چکشی ، سندانی ، رکابی .در قفسه سینه ، دنده ها از پشت با ستون مهره ای و از جلو با استخوان جناق مفصل می شوند و قفسه سینه را بوجود می آورند .در ناحیه ی شکم به سبب تحمل وزن بیشتر در کمر ضخامت ستون مهره ای افزایش می یابد و به یک استخوان واحد که کلیدکمربند لگنی محسوب می شود به نام استخوان خاجی و همچنین استخوان دنبالچه که هر دو از جوش خوردن چند مهره به یکدیگر به وجود آمده اند خاتمه می یابد .

 

۲) استخوان بندی زائده ای

استخوان بندی زائده ای از استخوان های اندام های بدن به همراه استخوان های داخلی کمربند ها مانند کمربند های لگنی و شانه ای که اندام های مختلف دو گانه را به استخوان بندی محوری متصل می کنند ، تشکیل شده است.
الف) کمربند شانه ای ( سینه ای)
حالت ایستاده انسان به شکلی است که اندام های بالایی هیچگونه وزنی را تحمل نمی کنند به این دلیل اعضاء فوق به مقدار زیادی متحرک و چابک هستند . تحرک این اعضاء تنها در نزدیکی زیاد با قفسه سینه و یا در مفاصل محدود می شود. اتصال اصلی این اندام ها به استخوان بندی محوری به وسیله مفصل شانه و از طریق استخوان کتف انجام می شود . استخوان کتف مستقیما به ستون مهره ای متصل نبوده و عضله ها این نقش را به عهده دارند . کمربند شانه ای در قسمت جلو با استخوان ترقوه (چنبر) که رابط میان جناق و استخوان کتف است کامل می شود.

Categories - device - Skeletal (2)

ب) اندام های فوقانی
اندام های فوقانی در مفصل شانه ای به کمربند شانه ای متصل می شوند. این ناحیه استخوان بازو که قسمت بالایی دست را تشکیل می دهد. در روی استخوان کتف گردش می کند .ساعد از دو استخوان زند زبرین و زند زیرین تشکیل شده است که در ناحیه آرنج با استخوان بازو مفصل شده است و به تنه وصل می شود . قسمت پایینی ساعد به استخوان های مچ دست و در پی آن کف دست و انگشتان منتهی می گردد.

Categories - device - Skeletal (3)

ج) کمربند لگنی
دامنه حرکتی اندام های نسبتا زیاد بوده و اتصال آنها به استخوان بندی محوری مستقیما به تحمل وزن بدن ، حالت اندام ، حرکت و نیروی ثقل مربوط می شود .
بنا بر این کمربند لگنی اساسا محکمتر و قویتر بوده و مستقیما و به طور کامل به استخوان بندی محوری متصل و مفصل شده است . استخوان لگنی خاصره به همراه خاجی و دنبالچه کمربند لگنی را تشکیل داده و ارگان های داخلی خود را حفاظت می کنند.

Categories - device - Skeletal (4)

د) اندام های تحتانی
استخوان ران در ناحیه مفصل لگن به کمربند لگنی متصل می شود . دو استخوان ساق درشت نی و نازک نی در ناحیه زانو با استخوان ران مفصل می شود . قسمت پایینی دو استخوان با استخوان مچ پا مفصل می شود استخوان مچ پا تا حدودی شبیه مچ دست بوده اما به سبب تحمل وزن بدن راه رفتن تغییر شکل داده اند. استخوان های کف پا شبیه کف دست بوده و به انگشتان منتهی می شوند .

Categories - device - Skeletal (5)

 

==>> ادامه مطلب دسته بندی دستگاه اسکلتی . . .

 

برچسب ها :

تقسیم بندی استخوان بر اساس جنس و کارایی

تقسیم بندی استخوان بر اساس جنس و کارایی

Segmentation - bone - based on - gender - and - performance

تقسیم بندی انواع استخوان بر اساس جنس

استخوان ها بر اساس جنس به استخوان های متراکم و اسفنجی تقسیم بندی می شوند. که می توان بر حسب جنس استخوان ها را به متراکم و اسفنجی دسته بندی کرد و تفاوت آن ها را در جنس تشخیص داد. در این بخش به تعریف کوتاه هریک می پردازیم تا بهتر با آن ها آشنا شوید.

 

متراکم:

دارای یک حفره مرکزی به نام مغز استخوان که با اندوستئوم پوشیده شده است و در پیرا مون آن پرده ضریع قرار دارد. بین پرده ضریع و مغز استخوان سیستم هاورس وجود دارد.
اسفنجی:

دارای حفره های کوچک و بزرگ و سیستم هاورس ناقص هستند، پیرامون استخوان اسفنجی لایه ای از استخوان متراکم وجود دارد.

 

==>> ادامه مطلب تقسیم بندی استخوان بر اساس جنس و کارایی . . .

 

برچسب ها :

تقسیم بندی و نامگذاری استخوان ها (تصویری)

تقسیم بندی و نامگذاری استخوان ها

(تصویری)

Divide - and - naming - the bones - image (1)

انواع استخوان بر حسب شکل

استخوان ها انواع مختلفی دارند که در این بخش در نظر داریم استخوان ها را بر حسب شکل دسته بندی کرده و به شما معرفی کنیم. با مطالعه ی این آموزش از سایت دکتر سلام، بطور کلی با تقسیم بندی استخوان ها بر اساس شکل ظاهری آشنا می شوید. استخوان ها بر اساس شکل و شمایل به استخوان های بند یا دراز، کوتاه، پهن یا تخت، نامنظم، کنجدی یا سزاموئید تقسیم بندی مشوند. که هریک را با شکل توضیح می دهیم.

عکس ها باعث می شوند بهتر با استخوان ها آشنا شوید.

استخوان بلند (دراز): شامل یک تنه(دیافیز) تقریبا استوانه ای و یک قسمت پهن(اپی فیز) در دو انتها و شامل دو گروه استخوان های اندام تحتانی و فوقانی است. مانند بازو و ران

Divide - and - naming - the bones - image (2)

 

Divide - and - naming - the bones - image (3)

استخوان کوتاه:

از نظر شکل تفاوت زیادی با هم دارند، ولی به طور کلی آنها را به شکل مکعب در نظر می‌گیرند، بیشتر شامل قسمت پروکسیمال دست است که تارسال و کارپال نامیده می‌شوند. استخوان های مچ دست و پا تنه و دو انتها نداشته و اغلب استخوان گرد نامیده می شوند (مانند اسکافوئد).

Divide - and - naming - the bones - image (4)

استخوان پهن (تخت):

سطح وسیع و صاف داشته و معمولا بشقابی شکل اند. در مقایسه با قطرشان سطوح پهن دارند. مهمترین ویژگی استخوانهای پهن، سطح صاف و وسیع آنها است و بیشتر شامل سقف جمجمه،دنده، کتف و لگن هاست.

Divide - and - naming - the bones - image (5)

 

Divide - and - naming - the bones - image (6)

استخوان نامنظم:

از نظر شکل تفاوت های زیادی با هم دارند و در هیچ کدام از گروه‌های فوق قرار نمی‌گیرند، و شامل برخی از استخوان های ستون فقرات و جمجمه می باشند. مانند مهره.

Divide - and - naming - the bones - image (7)

استخوان کنجدی (سزاموئید):

در تاندون نزدیک مفصل ظاهر می‌شوند که مهمترین آنها کشکک می باشد.استخوانهای کنجدی بسیار کوچک بوده و معمولا گرد و مدورند. استخوانهای کنجدی در مجاورت استخوانهای دیگر(معمولا در مجاورت استخوانهای دست و پا) یافت می شوند و در مقابل وزن یا نیروی های بسیار سنگین تاب و توانی ندارندو معمولا کوچک اند.

استخوانهای کنجدی تکی معمولا در درون وترها قرار دارند. استخوان کشکک استخوان کنجدی کاملا شناخته شده و بسیار معروفی است. به غیر از کشکک محل استخوانهای کنجدی از فردی تا فرد دیگر فرق می کند.

Divide - and - naming - the bones - image (8)

 

==>> ادامه مطلب تقسیم بندی و نامگذاری استخوان ها (تصویری) . . .

 

برچسب ها :

فواید کوهنوردی

فواید کوهنوردی

Benefits - climbing

ملاحظات در خصوص انجام تمرین در ارتفاع

در چه ارتفاعی و برای چه مدت زمانی باید در ارتفاع باشیم تا به سازگاری های بهینه یا پایه ای دست پیدا کنیم؟ در این بخش به صورت خلاصه وار به بررسی و مطالعه ملاحظات در خصوص انجام تمرین در ارتفاع می پردازیم.

با عوامل فردی نظیر میزان پاسخ دهی افراد، نیازهای رقابتی، ارتفاع مسابقه و وضعیت تمرین تعدیل می شود. در حالیکه کارایی تمرین در ارتفاع به نظر برای تمامی تلاش های ورزشی و در میان تمامی افراد فراگیر نمی باشد، اما تمرین در ارتفاع احتمالا در میان ورزشکاران نخبه به دلیل قابلیت دسترسی نسبی به آن، مشاهده اثربخشی کلی آن (یا ایده ای که تمرین در ارتفاع بی خطر بوده و در بدترین شرایط هیچگونه آثار سو اصلی ندارد) و قانونی بودن استفاده از این شیوه، هنوز رایج است.

شیوه ی غالب در ارتفاع که امروزه به کار گرفته می شود، شیوه اقامت در ارتفاع، تمرین در مناطق پست (LHTL) است، هرچند ظهور جدیدترین یافته های ممکن است تلفیق هایپراکسی با برنامه تمرینی و ارتفاع باشد.

 

==>> ادامه مطلب فواید کوهنوردی . . .

 

برچسب ها :

فواید زندگی در ارتفاع

فواید زندگی در ارتفاع

Benefits - live - at - height

کارایی و فواید اقامت در ارتفاع، تمرین در ارتفاع

به طور کلی، در خصوص اجماع نظر صریح درباره کارایی اقامت در ارتفاع، تمرین در ارتفاع، به عنوان شیوه موثر برای ورزشکاران، به دلیل نتایج خیلی متفاوت آن در شاخص های عملکردی هماتولوژیکی و آزمون های هوازی ابهاماتی وجود دارد. این مطالعات، یافته هایی را در طیفی از اختلال جزئی تا فقدان تاثیر و بهبود جزئی در همه این شاخص ها، بدون داشتن الگوی ثابت ارائه می کنند.

به یقین، هیچ مطالعه کنترل شده ای تاثیر عوامل هماتولوژیکی، ارتباط افزایش مقادیر اریتروپوئیتین با اریتروپوئیز، افزایش VO2MAX و در نهایت بهبود عملکرد را به وضوح مشخص نکرده است.

بنابراین، بر اساس اطلاعات و دانش موجود، هرگونه اثربخشی برنامه اقامت در ارتفاع، تمرین در ارتفاع، به نظر می رسد دست کم تا حدی از طریق سازوکارهای احتمالی دیگر همچون ظرفیت اکسایشی عضله و افزایش مویرگی شدن نیز نتیجه گیری های مبهمی ارائه کردند.

 

==>> ادامه مطلب فواید زندگی در ارتفاع . . .

 

برچسب ها :

مدل های تمرینی اقامت در ارتفاع

مدل های تمرینی اقامت در ارتفاع

Models - Practice - Stay - at - height

بررسی مدل تمرینی اقامت در ارتفاع، تمرین در مناطق پست

بن لوین و جیم استری – گوندرسن (۱۹۹۷) برای به حداکثر رساندن سازگاریهای فیزیولوژیکی ناشی از قرار گیری در معرض هیپوکسی و در عین حال به حداقل رساندن افت ظرفیت ورزشی که معمولا در ارتفاع مشاهده می شود، مدل تمرینی اقامت در ارتفاع، تمرین در مناطق پست را پیشنهاد کردند. در این مدل تمرینی ورزشکاران هنگام استراحت و خواب هیپوکسی غیر فعالی را روزانه حدود ۸ تا ۱۰ ساعت در ارتفاع بین ۲۰۰۰ تا ۲۷۰۰ متری تجربه می کنند تا سازگاری های غیر هماتولوژیکی و اریتروپوئیتی ایجاد شود. تمرین منظم در نواحی اجرا می شود که تا حد ممکن در سطح دریا یا نزدیک بدان، معمولا کمتر از ۱۰۰۰ متر باشد.

در مطالعه ای که بر روی ۱۳ دونده زن و مرد انجام شد، ارتباط قوی بین بهبود پاسخ هماتوپوئیتی و نهایتا بهبود VO2MAX و عملکرد ورزشی گزارش شد. به ویژه اینکه, جرم سلول قرمز خون، هموگلوبین و VO2MAX روی دستگاه نوارگردان همگی بعد از دوره تمرین در ارتفاع افزایش یافتند. در حالی که در گروه کنترل در متغیرهای اشاره شده یا مدت زمان دوی ۵۰۰ متری هیچ تغییری مشاهده نشد. در گروه اقامت در ارتفاع، تمرین در مناطق پست (LHTL) مدت زمان دوی ۵۰۰ متر طی ۳ روز بعد از بازگشت از ارتفاع به طور متوسط حدود ۱۳/۴ ثانیه بهبود یافت و این بهبود در آزمون های مداومی که در فواصل هفتگی یا سه هفته بعد از بازگشت از ارتفاع به عمل آمده بود، حفظ شد.

 

==>> ادامه مطلب مدل های تمرینی اقامت در ارتفاع . . .

 

برچسب ها :

مطالعاتی در مورد هایپراکسی

مطالعاتی در مورد هایپراکسی

studies-about-hyperoxia

خلاصه یافته های مطالعات در مورد هایپراکسی

در این بخش از سایت پزشکی سلامت به بیان خلاصه یافته های مطالعات در مورد هایپراکسی می پردازیم. در بخش های دیگر در مورد هایپراکسی صحبت شده است. اگر می خواهید بیشتر در مورد هایپراکسی و مطالب مرتبط با آن بخوانید در مجله پزشکی دکتر سلام در بخش جستجو کلمه هایپراکسی را تایپ و جستجو کنید.

۱- افزایش ۵ درصدی بازده توان و فعالیت ENG در محیط های هایپراکسی

۲- عدم تغییر معنی دار در RPE، HR و لاکتات

۳- افزایش ۸/۱ درصدی توان در همان HR برای حفظ HR معادل ۸۰ درصد VO2MAX در محیط هایپراکسی

۴- افزایش مدت زمان تحمل در شدت ۹۰ درصد VO2MAX در محیط هایپراکسی

۵- افزایش غیرمعنی دار VO2MAX در محیط هایپراکسی

۶- افزایش مشابه مدت زمان تحمل در شدت ۹۰ درصد VO2MAX در محیط هایپراکسی و نورموکسی

۷- کاهش گلیکوژنولیز عضلانی

۸- کاهش انباشت لاکتات

۹- عدم تغییر معنی دار در فعالیت در فعالیت پیروات دهیدروژناز

۱۰- افزایش برونده توان بیشینه در محیط هایپراکسی

۱۱- افزایش VO2MAX پا در محیط هایپراکسی

 

==>> ادامه مطلب مطالعاتی در مورد هایپراکسی . . .

 

برچسب ها :

تمرین در ارتفاعات

تمرین در ارتفاعات

Practice - in - Highlands

اقامت در مناطق پست و تمرین در ارتفاع

در بررسی که در سال ۲۰۰۷ توسط ویلبر، درباره شیوه های مختلف تمرین در ارفتاع انجام شد، تنها در چند مطالعه اندک درباره تمرین هیپوکسی تناوبی کنترل شده روی ورزشکاران نخبه و ورزیده، پیشرفت های چشمگیری در پارامترهای خونی، ظرفیت هوازی یا عملکرد کاری گزارش کرد. در حالی که برخی مطالعات افزایش تراکم هموگلوبین را گزارش کرده بودند، هیچکدام افزایش شاخص های خون ساز قوی همچون حجم اریتروسیت یا جرم هموگلوبین را اندازه گیری نکرده بودند. مطالعاتی که از تمرین هیپوکسی تناوبی استفاده می کردند، هیچکدام افزایشی را در مقادیر VO2MAX گزارش نکردند و فقط مطالعات اندکی بهبود جزئی را در عملکرد ورزشی واقعی نشان دادند.

هیچ مطالعه ای افزایش تراکم هموگلوبین یا بهبود VO2MAX را بعد از تمرین هیپوکسی تناوبی نشان نداند تا در آزمون های عملکردی از چنین پیشرفت هایی حمایت کند و این مسئله حکایت از آن دارد که سازوکارهای بهبود عملکرد نمی تواند تنها از نگاه سنتی و از مسیر ظرفیت حمل هماتوپوئیتی – اکسیژن انجام گیرد. به علاوه، در هیچکدام از این مطالعات از آزمون های عملکرد میدانی واقعی مثل رقابتهای تایم تریل استفاده نشده است. با این وجود این، این حقیقت که برون توان در نمونه های کوچک آماری و تنها با چهار دوچرخه سوار بهبود می یابد نشان می دهد که تمرین هیپوکسی تناوبی می تواند مزایای فیزیولوژیکی چشمگیری داشته باشد. به ویژه وقتی تمرین در مناطق مرتفع و امکان تکرار آزمون های اشاره کننده برای دوچرخه سواران حرفه ای مقدور می باشد.

 

از تحقیق ونچورا و همکارانش (۲۰۱۳) چنین استنباط می شود که به کارگیری ناقص تمرین هیپوکسی ممکن است محرکی ناقص برای ایجاد سازگاری های چشمگیر فیزیولوژیکی باشد، هرچند این نتیجه گیری به دلیل عدم پیشرفت در گروه تمرینی نورموکسی با شک و تردید همراه است. بالعکس، دوندگان نخبه ای که دو بار در هفته در محیط هیپوکسی ( ۱۴/۵ درصد اکسیژن دمی) تمرین کردند، بهبود چشمگیری در VO2MAX و مدت زمان رسیدن به واماندگی در بارهای کاری شدید تجربه کردند، در حالی که در گروه نورموکسی بهبودی مشاهده نشد.

 

شرایط هیپوکسی نورموباریک در دوره کوتاه مدت قبل از رقابت اعزام به ارتفاعات ممکن است برخی از پاسخ های کوتاه مدت اولیه و زیان بار ارتفاع را کاهش دهد. در ادامه، این نوع سازگاری اولیه، به ویژه اگر با قرار گیری در معرض هیپوکسی در دوره استراحت توام باشد، می تواند مدت زمان لازم برای سازگاری کامل با ارتفاع را کاهش دهد، لذا بازگشت سریع تر به ظرفیت کاری کامل را به محض رسیدن به نقطه مورد نظر امکان پذیر می سازد. با در نظر گرفتن هزینه ها و نیازهای پشتیبانی بالا در اردوهای کوهنوردی به ویژه در سفرهای طولانی مدت مثل اورست، سازگاری های اولیه ای که از طریق تمرین هیپوکسی توسط تک تک کوهنوردان ایجاد می شود، ممکن است در کاهش مدت زمان کلی اردوها و همچنین ارزیابی های اولیه احتمالی افراد با حساسیت یا خطرهای بالای بیماران حاد کوه گرفتگی کمک کند.

 

==>> ادامه مطلب تمرین در ارتفاعات . . .

 

برچسب ها :

فشار هیپوکسی در آزمایشکاه نورموباریک

فشار هیپوکسی در آزمایشکاه نورموباریک

Pressure - hypoxia - in - lab - normobaric

هیپوکسی در آزمایشگاه نورموباریک

آزمایشگاه نورموباریک، حالت چادری است که فشار هوا و مقدار اکسیژن رو مانند ارتفاعات و شرایط هیپوکسی تنظیم می کنند جهت انجام آزمایشات، تحقیقات و تمرین های مختلف. در این آزمایشگاه، محیطی با فشار هوای مشابه مناطق مرتفع ساخته شده است تا آزمایشات و تمرین هایی که در شرایط مناطق مرتفع باید صورت بگیرد، انجام شود.

شیوه های ایجاد فشار هیپوکسی هنگام اجرای فعالیت ورزشی:

الف) تنفس گازهای هیپوکسی آماده

ب) استفاده از روش های تصفیه اکسیژن یا رقیق سازی نیتروژن برای پایین آوردن محتوای اکسیژن استنشاقی.

 

==>> ادامه مطلب فشار هیپوکسی در آزمایشکاه نورموباریک . . .

 

برچسب ها :

صفحه 1 از 712345...قبلی »